فراز از مسئولیت
چهارشنبه, ۲۷ آذر ۱۴۰۴، ۰۶:۱۰ ب.ظ |
محسن سعیدپور
|
۰ نظر
🌪️🧨 فرار از مسئولیت:
توهمی از بیگناهی، که تو را درجا نگه میدارد
نقص مسئولیتپذیری
وقتی مسئولیتپذیری کمرنگ شود.
آدمها بیشتر دنبال فرار از مسئولیتاند تا پذیرش آن. وقتی خطایی رخ میدهد، همه به دنبال مقصر میگردند، نه راهحل. وقتی وظیفهای بر دوشمان گذاشته میشود، اولین واکنشمان این است که بهانه بیاوریم یا آن را به دیگری بسپاریم.
مسئولیتپذیری یعنی پذیرفتن سهم خودمان در هر اتفاق. یعنی بگوییم: «این کار با من است» و پای آن بایستیم.
اما ما یاد گرفتهایم راحتترین راه، شانه خالی کردن است.
❌ بیمسئولیتی جامعه را به سمت بیاعتمادی میبرد؛ وقتی هیچکس مسئولیت نمیپذیرد، هیچکس هم به دیگری اعتماد نمیکند ❌
ریشه روانی این نقص چیست؟
چون از شکست میترسیم، مسئولیت را نمیپذیریم.
چون عزت نفس پایین داریم، فکر میکنیم توان انجام کارها را نداریم.
چون در محیطی بزرگ شدیم که «بهانه آوردن» پذیرفته بود، نه «پای کار ایستادن».
چون نیاز داشتیم فقط خودمان را راحت کنیم، نه اینکه بار جمع را به دوش بکشیم.
