معرفی وبلاگ من

به وبلاگی خوش اومدی که نه قراره حال‌تو خوب کنه، نه قراره برات نسخه بپیچه.  

اینجا جاییه که درد حرف می‌زنه، رنجش شکل می‌گیره، و معنا از دل خاکستر زخم‌ها بیرون میاد.  

اگه دنبال جملات قشنگ و عکسای غروب با کپشن «زندگی زیباست» می‌گردی، لطفاً برو یه جای دیگه.  

اینجا زندگی همون‌طور نشون داده می‌شه که هست:  

آشفته، پیچیده، گاهی مزخرف، ولی همیشه واقعی.

 

من کی‌ام؟  

یه آدم با ذهنی پر از اسطوره، خاطره، فلسفه، و یه مشت احساساتی که نه توی روان‌شناسی جا می‌شن، نه توی شعرهای عاشقانه.  

من اینجا می‌نویسم چون اگه ننویسم، دردها تبدیل می‌شن به دیوار.  

و ترجیح می‌دم ازشون پل بسازم—اگه لق باشه.

 

 

اینجا چی پیدا می‌کنی؟  

✅- داستان‌هایی که از دل رنجا و رها زاده شدن  

✅- مونولوگ‌هایی که با خودکم‌بینی، حسادت، و شکاکی گلاویز می‌شن  

✅- صحنه‌هایی که قهرمان‌هاش نه کاملن، نه نجات‌یافته—بلکه فقط در حال تلاشن  

✅- و گاهی، یه جمله که شاید نخندونه‌ت، ولی تکونت بده

 

 

اگه دنبال معنا می‌گردی، نه معجزه، اینجا جای توئه.  

اگه جرأت داری با خودت روبه‌رو بشی، نه با نسخه‌های آماده، اینجا جای توئه.  

 

و اگه هنوزم فکر می‌کنی درد باید یه معنا داشته باشه،  

خب، شاید این وبلاگ بتونه کمک کنه پیداش کنی.

✅زندگی نامه (محسن سعیدپور) و انگیزه ام برای نوشتن