انسداد روانی

انسداد روانی حالتی‌ست که مثل دیواری نامرئی میان انسان و جریان طبیعی ذهنش قرار می‌گیرد. وقتی این انسداد رخ می‌دهد، افکار دیگر روان و آزاد حرکت نمی‌کنند؛ کلمات گیر می‌کنند، تصمیم‌ها متوقف می‌شوند و احساس‌ها در گرهی سخت فرو می‌روند. این حالت می‌تواند در نوشتن، در گفت‌وگو، در خلاقیت یا حتی در زندگی روزمره ظاهر شود؛ جایی که ذهن می‌خواهد پیش برود اما چیزی در درون مانع می‌شود.  

 

روی روشن انسداد روانی این است که گاهی نشانه‌ی توقفی لازم است. ذهن با این انسداد می‌گوید: «صبر کن، چیزی درست نیست.» همین توقف می‌تواند فرصتی باشد برای بازنگری، برای دیدن مسیر از زاویه‌ای تازه، برای فهمیدن اینکه کجا باید تغییر کنی. انسداد روانی می‌تواند مثل چراغ قرمز باشد؛ آزاردهنده، اما هشداردهنده.  

 

اما روی تاریک انسداد روانی همان جایی‌ست که این توقف طولانی می‌شود و به فلج ذهنی بدل می‌گردد. انسان در چرخه‌ی تکرار گیر می‌کند، نمی‌تواند پیش برود و احساس می‌کند همه‌چیز بسته و بی‌راه‌حل است. این حالت می‌تواند خلاقیت را خاموش کند، می‌تواند امید را کم‌رنگ سازد و می‌تواند انسان را در سکوت و بی‌عملی نگه دارد.  

 

انسداد روانی را باید دید و پذیرفت، اما نه به‌عنوان پایان. باید آن را شنید، اما اجازه نداد که به زندان دائمی تبدیل شود. راه عبور از آن در حرکت‌های کوچک است؛ نوشتن یک جمله، گفتن یک کلمه، برداشتن یک قدم. انسداد روانی مثل سنگی‌ست در رودخانه: اگر بمانی و به آن خیره شوی، جریان آب متوقف می‌شود؛ اما اگر حرکت کنی، آب راهی تازه پیدا می‌کند و دوباره جاری می‌شود.  

 

نویسنده : محسن سعیدپور 

💔 ناتوانی در همدلی

⬇️زیر مجموعه ای از نواقص اجتماعی و ارتباطی است⬇️

ناتوانی در همدلی یعنی تو نمی‌توانی خودت را جای دیگری بگذاری حتی اگر جلوی چشمت گریه کنند. این نقص، بیشتر از آنکه نشانهٔ بی‌رحمی باشد، نشانهٔ ترس است: ترس از اینکه اگر درد دیگری را لمس کنی، دردهای خودت بیدار شوند. علمی‌اش می‌گوید همدلی یک مهارت شناختی و عاطفی است؛ فلسفی‌اش می‌گوید بدون همدلی، انسان بودن ناقص است؛ روزمره‌اش می‌گوید کسی که نمی‌تواند همدلی کند، همیشه تنها می‌ماند حتی در شلوغ‌ترین جمع‌ها. 

 

حقوق این سایت محفوظ و متعلق به زیباکناری است 

دلایل کم سوادی احساسی در جوامع امروز

کم‌سوادی احساسی در جوامع امروزی مثل اینه که آدم‌ها بلد نباشن زبان دل خودشون رو بخونن—و وقتی نتونی بخونی، نمی‌تونی بنویسی، نمی‌تونی حرف بزنی، نمی‌تونی ارتباط بگیری.

بیایم دلایل این پدیده رو با هم مرور کنیم:

 

---

چرا شناخت احساسات از کودکی ضروری است؟

 کمک به کودکان برای شناخت احساسات‌شان، مثل دادن قطب‌نما به کسی‌ست که تازه وارد جنگل زندگی شده. بدون اون، گم می‌شن. و باهاش، می‌تونن راه خودشون رو پیدا کنن— حتی وقتی طوفان میاد.

 

بیایم اینو با زبان ساده ولی عمیق باز کنیم:

---

چرا شناخت احساسات حیاتی هستند؟

 دانستن درباره احساسات فقط یک سرگرمی روان‌شناختی نیست این یک ضرورت برای زنده ماندنِ سالم، تصمیم‌گیری درست، و ساختن روابط واقعی‌ست. وقتی احساساتت رو نمی‌شناسی، مثل اینه که داری با نقشه‌ای تاریک توی شهری شلوغ رانندگی می‌کنی. تصادف، گم‌شدن، و برخورد با دیوار، اجتناب‌ناپذیر می‌شن.

بیایم اینو برسی کنیم که چرا نیاز است که ما آدمها احساسات خود را شناسایی کنیم و درباره اونا بیشتر بدونیم   

 

---

نقص خودخواهی

((نواقص رفتاری و اخلاقی))

خودخواهی—وقتی مرکز جهان بودن، دیگر کافی نیست

مثلث خودمشغولی

مثلث خودمشغولی: رنجش، ترس، عصبانیت

سه زمان، سه زهر، یک زندان ذهنی

در ادامه مطلب یک درک شخصی یک تعریف شخصی را درباره مثلث خودمشغولی نوشتم که مطالعه اون خالی از لطف نیست 

دالان خود

«مثلث دالان خود» —نه اون نسخه‌های تکراری روان‌شناسی که می‌گن خودمشغولی یعنی خودشیفتگی یا کمبود عزت‌نفس. نه. اینجا قراره یه مدل بسازیم که هم کوبنده باشه، هم واقعی،: بی‌رحم، صادق، و عمیق.

نویسنده محسن سعیدپور 

---

بی کفایتی

بی‌کفایتی—وقتی خودت رو دست‌کم می‌گیری و بعد از دنیا انتظار داری نجاتت بده

بهانه تراشی

بهانه‌تراشی—هنرِ نابود کردنِ زندگی با لبخند

داستان قایق رویاها و طوفان واقعیت

وقتی زندگی طبق انتظار پیش نمیره

وقتی زندگی طبق انتظار پیش نمیره، اغلب آدم‌ها یا قربانی می‌شن یا فیلسوف. ولی تو؟ تو قراره تبدیل بشی به کسی که از دل بی‌نظمی، معنا می‌سازه—نه با امیدهای قلابی، بلکه با چکش واقعیت.

 

---نویسنده محسن سعیدپور 

سنگ های رنج بر دوش هایمان

سنگ‌های رنج:

بیایید هر سنگ را به یک رنج تبدیل کنیم که بر روی دوش هایمان گذاشته ایم و کل روز آنها را با خود حمل میکنیم و این بخشی از یک زندگی پر از رنج است که در طول روز با ماست

نه فقط به‌عنوان درد، بلکه به‌عنوان داستانی که در تاریکی شکل گرفته و حالا این‌ها می‌تونن بخشی از یک زندگی پر از رنج باشد، یا حتی تبدیل بشن به نمادهایی در یک آیین روزانه برای رهایی و معنا.

 

---

چگونه میشه رنجش نگرفت؟

رنجش نگرفتن یعنی قوی بودن، نه سرد بودن. یعنی بتونی وسط طوفان، آروم وایستی و بگی: «من انتخاب می‌کنم که زخمی نشم، حتی اگه درد رو حس کنم.»

 

این کار آسون نیست، ولی شدنیه. بیا با هم مرور کنیم که چطور میشه رنجش نگرفت، بدون اینکه احساساتت رو سرکوب کنی یا بی‌تفاوت بشی:

 

---

رنجش را میشه فراموش کرد؟

فراموش کردن رنجش‌ها؟

نه کامل. ولی میشه کاری کرد که دیگه زندگی‌مون رو کنترل نکنن.

 

رنجش‌ها مثل رد زخم روی پوستن. شاید محو بشن، ولی همیشه یه نشونه‌ای ازشون باقی می‌مونه.

نکته اینه که اون نشونه، دیگه درد نمی‌کنه. فقط یه یادآوریه از چیزی که گذشت، و چیزی که ازش یاد گرفتیم.

 پس چیکار میشه کرد؟ تو ادامه مطلب توضیحاتی دادم خوشحال میشم مطالعه کنید 🙏 

---