احساس امید
جمعه, ۶ دی ۱۴۰۴، ۰۷:۰۹ ب.ظ |
محسن سعیدپور
|
۰ نظر
امید؛ نیرویی سازنده یا توهمی فلجکننده
امید احساسی است دوگانه؛ هم میتواند نجاتبخش باشد و هم میتواند نابودکننده.
✨ امید سازنده
وقتی همهچیز پایانیافته به نظر میرسد، امید در اعماق وجودت زمزمه میکند: «شاید هنوز راهی باشد.» همین جرقه کوچک تو را به حرکت وامیدارد. در روزگار تلخ، امید اجازه میدهد آینده را ببینی؛ نوری دوردست که نمیگذارد دست روی دست بگذاری و تنها با تلخیها بسازی. امید شجاعتی در دل مینشاند تا برخیزی، مشکلات را حل کنی و دوباره حرکت کنی. حتی وقتی همهچیز فرو میریزد، امید میتواند معنای تازهای برای زندگی بسازد و تو را به بازسازی خویش برساند.
⚡ امید فلجکننده
اما امید اگر با عمل همراه نباشد، به توهم بدل میشود. توهم امیدواری یعنی نشستن و انتظار کشیدن برای معجزهای که هرگز نمیآید. به جای آنکه آستین بالا بزنی و کاری برای خودت انجام دهی، چشم بر واقعیتها میبندی، از مسئولیتها میگریزی و خود را به دست شانس میسپاری. چنین امیدی نهتنها کمکی نمیکند، بلکه تو را از حرکت بازمیدارد.
🔑 حقیقت امید
امید بدون عمل، تنها یک خیال است. امید واقعی نیازی به خیالپردازی ندارد؛ کافی است جرقهای کوچک در دل داشته باشی تا یک قدم به جلو برداری. امید یافتنی نیست؛ کسی آن را جایی پنهان نکرده است. امید نتیجهی انتخابها و عملهای توست، نه هدیهای از بیرون.
🌟 امیدِ درست
امیدهایی که تو را فلج میکنند دشمن تو هستند؛ اما امیدی که تو را به حرکت وامیدارد، دوست و همراه توست. نگذار ترس از شکست امیدت را بگیرد و تو را گوشهنشین کند. باور داشته باش: هرچقدر دنیا با تو سر ناسازگاری داشته باشد، این تویی که در تلخترین لحظههای زندگی میتوانی با کورسویی از امید دوباره برخیزی و برای زندگیات بجنگی.
