قصه های پدربزرگ

🫖 قصه‌های پدربزرگ

گاهی پدربزرگ،  

با صدایی آرام و پر از خاطره،  

از روزهای جوانی‌اش می‌گفت

از کوچه‌های خاکی،  

از دوچرخه‌ای که با آن تا لب رود می‌رفت،  

از عشق‌های خاموش،  

و از روزهایی که آفتاب،  

بی‌پیرایه بر شانه‌هایش می‌تابید.

 

ما،  

با طعم خوش چای تازه‌دم مادربزرگ،  

دورش جمع می‌شدیم،  

و با دل و جان گوش می‌دادیم.

 

گاهی هم قصه می‌گفت،  

قصه‌هایی از پیامبران،  

از نوح و کشتی‌اش،  

از ابراهیم و آتش،  

از موسی و دریا،  

و از محمد،  

که با نوری در دل شب‌ها قدم می‌زد.

 

پدربزرگ،  

نه فقط قصه‌گو بود،  

بلکه حافظه‌ی زنده‌ی خانواده بود

و ما،  

در سکوت شب،  

با هر کلمه‌اش بزرگ می‌شدیم.

 

محسن سعیدپور