اتاق تنهایی من

🏠 اتاق تنهایی من

خانه‌ی مادربزرگ،  

ایوان بزرگی داشت—  

با نرده‌های آبی،  

و دری چوبی کوچک  

که بر بالای پله‌ها نشسته بود،  

مثل نگهبانی مهربان  

بر ورودی خاطره‌ها.

 

خانه،  

دو اتاق داشت  

و یک آشپزخانه‌ی ساده،  

اما برای من،  

آن یک اتاق،  

جهان تنهایی‌ام بود.

 

شب‌ها،  

در آن اتاق،  

با پتویی که عطرش دیوانه‌ام می‌کرد،  

در آغوش خاطره‌ها فرو می‌رفتم.

 

چراغ نفتی،  

نزدیکم می‌سوخت،  

و گرمایی آرام  

در دل اتاق می‌پراکند.

 

کنارم،  

یک ضبط قدیمی بود—  

با صدای داریوش،  

ابی،  

معین،  

و سیاوش قمیشی،  

که مرا  

با ترانه‌هایشان  

به خواب می‌بردند.

 

روبروی اتاق،  

پنجره‌ای بزرگ بود،  

و درختان پاییزی،  

با باد می‌رقصیدند،  

و سایه‌هایشان  

بر شیشه می‌افتاد،  

مثل رؤیاهایی  

که از گذشته می‌آمدند.

 

نویسنده محسن سعیدپور