داستان قطار خاطرات

قطار خاطرات

داستان کوتاه 🔻🔺🔻🔺🔻

در شب بارانی، ایستگاه راه‌آهن غرق در سکوت بود. صدای خوش‌آهنگ باران بر سقف فلزی ایستگاه، موسیقی آرامی می‌نواخت که با هر قطره، خاطره‌ای را در ذهنم زنده می‌کرد. روی نیمکت سرد انتظار نشسته بودم.

ایستگاه خلوت بود؛ جز من، کسی چشم‌به‌راه قطار نبود.

چشم به دوردست‌ها دوخته بودم، شاید چراغی در تاریکی بدرخشد و نوید آمدن قطار را بدهد.

ناگهان، مردی با کلاه لبه‌دار، سیبیل‌های پرپشت و کت‌وشلوار مشکی، آرام به من نزدیک شد. بی‌صدا کنارم نشست. نگاهی گذرا به من انداخت. من سلامی دادم، و او با صدایی بم و آرام پاسخ داد.

دقایقی در سکوت گذشت. سپس، بی‌مقدمه پرسید:  

«دوست داشتی وقتی سوار قطار شدی، هنگام پیاده شدن تمام خاطرات گذشته‌ات پاک شده باشه؟»

سؤالش مثل قطره‌ای یخ‌زده در دل شب، مرا لرزاند.  

گذشته‌ام... پر از شکست بود، ناکامی، تلخی. خاطراتی که مثل سایه‌ای سنگین، بر روزهای حال و آینده‌ام سایه انداخته بودند. ترس از تکرار آن شکست‌ها، مانع ریسک‌پذیری‌ام شده بود. رنجش‌های گذشته، خشم را در لحظه‌های اکنونم شعله‌ور می‌کردند.

اما... آیا هیچ خاطره‌ی خوشی نداشتم؟  

آشنایی با همسرم، عشقی که در دل تاریکی‌ها روشن شد. زندگی کنار او، و روز بدنیا آمدن یگانه فرزندم هدیه ناب خداوندگار، زندگیم پر از خاطراتی بود که نمی‌خواستم از یادم بروند. حتی کودکی‌ام، با تمام سادگی‌اش، لبریز از لحظاتی بود که هنوز لبخند بر لبم می‌نشاند.

به مرد نگاه کردم.  

«نه... نمی‌خوام فراموش کنم. حتی اگر گذشته‌ام دردناک بوده، بخشی از من شده. خاطراتم، تلخ و شیرین، منو ساخته‌ن.»

مرد به من نگاه کرد و  لبخندی معنا داری زد . 

قطار از دور پیدایش شد. چراغش در مه شب می‌درخشید. مرد بلند شد، کلاهش را مرتب کرد، و بی‌آنکه چیزی بگوید، به سوی قطار رفت.

من ماندم، با باران، با خاطراتم، و با آرامشی تازه در دل...

نویسنده : محسن سعیدپور