احساس پشیمانی

پشیمانی احساسی‌ست که مثل سایه‌ای آرام اما مداوم همراه انسان می‌شود؛ یادآور تصمیمی که می‌توانست بهتر باشد یا راهی که می‌توانست متفاوت طی شود. وقتی به گذشته نگاه می‌کنی و می‌بینی انتخابی کرده‌ای که نتیجه‌اش با خواسته‌هایت فاصله دارد، پشیمانی همان صدای درونی‌ست که می‌گوید «ای کاش دوباره فرصت داشتم». این احساس می‌تواند سنگین باشد، اما در عین حال نشانه‌ای‌ست از آگاهی و رشد؛ یعنی تو توانسته‌ای ببینی کجا اشتباه کرده‌ای و همین دیدن، خودش قدمی به سوی تغییر است.  

 

پشیمانی در روی روشنش می‌تواند چراغی باشد برای آینده. وقتی پشیمانی را می‌پذیری، در واقع تجربه را به درس تبدیل می‌کنی. این احساس می‌تواند تو را محتاط‌تر کند، می‌تواند به تو یاد بدهد ارزش لحظه‌ها را بیشتر بدانی و می‌تواند تو را به سمت انتخاب‌های دقیق‌تر هدایت کند. پشیمانی اگر درست شنیده شود، می‌تواند تو را انسانی‌تر کند، چون نشان می‌دهد که خطا را می‌فهمی و مسئولیتش را می‌پذیری.  

 

اما روی تاریک پشیمانی همان جایی‌ست که انسان در گذشته گیر می‌کند. اگر پشیمانی بیش از حد در دل بماند، می‌تواند به زنجیری تبدیل شود که حرکت را فلج می‌کند. می‌تواند امید را خاموش کند، می‌تواند نگاهت را از آینده بگیرد و تو را در چرخه‌ی سرزنش بی‌پایان گرفتار کند. پشیمانی در افراطش نه اصلاح می‌آورد و نه آرامش، بلکه تنها تکرار تلخی گذشته را زنده نگه می‌دارد.  

 

پس پشیمانی را باید پذیرفت، اما نه به‌عنوان پایان. باید آن را شنید، اما اجازه نداد که صدایش بلندتر از صدای زندگی امروز شود. پشیمانی زمانی ارزشمند است که تبدیل به یادگیری و عمل شود؛ وقتی تو را به انتخابی تازه می‌رساند، نه وقتی که فقط تو را در تاریکی نگه می‌دارد. مثل ردّی بر خاک است: اگر فقط به جای پای اشتباه خیره شوی، راه را گم می‌کنی؛ اما اگر بفهمی چرا لغزیدی، می‌توانی قدم بعدی را محکم‌تر برداری.

محسن سعیدپور 

سنگ های رنج بر دوش هایمان

سنگ‌های رنج:

بیایید هر سنگ را به یک رنج تبدیل کنیم که بر روی دوش هایمان گذاشته ایم و کل روز آنها را با خود حمل میکنیم و این بخشی از یک زندگی پر از رنج است که در طول روز با ماست

نه فقط به‌عنوان درد، بلکه به‌عنوان داستانی که در تاریکی شکل گرفته و حالا این‌ها می‌تونن بخشی از یک زندگی پر از رنج باشد، یا حتی تبدیل بشن به نمادهایی در یک آیین روزانه برای رهایی و معنا.

 

---