احساس گناه
گناه اون حسیه که مثل یه مهمون ناخوانده میاد، کفشهاشو در نمیاره، میشینه وسط قلبت و میگه: «یادته اون کاری که کردی؟ آره، منم هنوز اینجام.»
و تو، هر بار که میخوای یه لحظه خوشحال باشی، اون میپره وسط و میگه: «نه عزیزم، تو هنوز مجازات نشدی.»
ولی بذار یه چیزی رو روشن کنیم: گناه همیشه نشونه اخلاق نیست. گاهی فقط یه سیستم تربیتی پوسیدهست که توی مغزت لانه کرده.
تو ممکنه به خاطر چیزهایی احساس گناه کنی که هیچکس دیگه حتی بهش فکر نمیکنه. چون گناه، بیشتر از اینکه واقعی باشه، آموختهشدهست.
و اگه گناهت واقعی باشه؟ خب، عالیه. چون یعنی هنوز وجدانی داری. ولی اون وجدان، قرار نیست تبدیل بشه به یه شلاق دائمی.
قرار نیست هر روز خودتو بزنی چون یه بار اشتباه کردی.
قرار نیست تا ابد توی زندان ذهنیات بمونی چون یه تصمیم بد گرفتی.
گناه، اگه درست باهاش روبهرو بشی، میتونه تبدیل بشه به رشد.
ولی اگه فقط توی تاریکی نگهش داری، میتونه تبدیل بشه به پوسیدگی.
پس یا ببخش، یا جبران کن، یا یاد بگیر.
ولی لطفاً، لطفاً، دیگه نذار گناهت تبدیل بشه به هویتت.
محسن سعیدپور
کپی برداری از این مطالب ممنوع است
