خودکم بینی
جمعه, ۱ شهریور ۱۴۰۴، ۱۲:۰۰ ق.ظ |
محسن سعیدپور |
۰ نظر
خودکمبینی اون صدای لعنتیه که وقتی یه موفقیت کوچیک داری، میگه: «خب، شانسی بود.»
وقتی کسی تحسینت میکنه، میگه: «اگه واقعاً منو میشناخت، نظرش عوض میشد.»
و وقتی میخوای یه قدم بزنی، میگه: «تو کی باشی که بتونی؟»
ولی بذار یه چیزی رو روشن کنیم: خودکمبینی یه دروغگوی ماهره.
نه چون تو هیچوقت اشتباه نمیکنی، بلکه چون اون اشتباهها رو تبدیل میکنه به هویتت.
تو یه اشتباه کردی؟ عالیه. همه میکنن. ولی خودکمبینی میگه: «تو خودِ اشتباهی.»
و مشکل اینجاست: هر چی بیشتر بهش گوش بدی، بیشتر باورش میکنی.
و یه روز میرسی به جایی که حتی نمیخوای تلاش کنی، چون مطمئنی شکست میخوری.
ولی بذار رک باشیم: هیچکس کامل نیست. هیچکس همیشه مطمئن نیست.
و اونهایی که موفق شدن، نه چون هیچوقت شک نداشتن، بلکه چون با شکشون جنگیدن.
خودکمبینی نمیخواد محافظتت کنه؛ میخواد فلجت کنه.
پس اگه قراره به چیزی گوش بدی، بذار صدای اون بخش کوچیک درونت باشه که میگه:
«شاید هنوز کامل نیستم، ولی دارم تلاش میکنم. و همین، منو ارزشمند میکنه.»
خودکمبینی به تعریف من یعنی: تو هنوز باور نکردهای که شکست، ضعف و نقص بخشی از انسان بودن است—نه دلیلی برای شرم.
در ادامه، این نقص را با زبان صریح، بیتعارف و روانشناختی به سبک شخصی خودم بررسی میکنیم:
🕳️ خودکمبینی: توهمی از بیارزشی که خودت ساختهای
من میگم:
«خودکمبینی یعنی تو هنوز فکر میکنی باید کامل باشی تا ارزشمند باشی. و این یعنی تو هنوز نمیدانی که انسان بودن، یعنی ناقص بودن.»
خودکمبینی برخلاف ظاهرش، نوعی خودمحوریست.
چرا؟ چون تو مدام به خودت فکر میکنی، به اینکه چقدر بدی، چقدر کم هستی، چقدر نمیتونی.
و این یعنی تمرکز افراطی روی خود، نه روی رشد.
🔍 نشانههای خودکمبینی
✳️- ترس از شروع کردن چون فکر میکنی شکست میخوری
✳️- نادیده گرفتن موفقیتهای کوچک چون «هنوز کافی نیست»
✳️- نیاز افراطی به تأیید چون خودت را باور نداری
✳️- فرار از موقعیتهای چالشبرانگیز چون ضعفهایت را نمیخواهی ببینی
✳️- مقایسه دائمی با دیگران چون فکر میکنی همیشه عقبتری
⚠️ پیامدهای پنهان
من معتقدم :
«خودکمبینی، تو را از تجربه، از رابطه، و از رشد محروم میکند. چون تو قبل از اینکه شروع کنی، خودت را شکستخورده میدانی.»
تو به جای اینکه زندگی کنی، فقط تماشا میکنی.
به جای اینکه یاد بگیری، فقط قضاوت میکنی.
و به جای اینکه رشد کنی، فقط عقبنشینی میکنی.
✊ راه رهایی پیشنهادی محسن سعیدپور
1. پذیرش نقصها بدون شرم
تو انسان هستی، نه ماشین. نقص داری، و این طبیعیست.
2. تمرین آسیبپذیری
نشان دادن ضعف، نشانهٔ قدرت است—نه شکست.
3. تمرکز بر عمل، نه احساس
حتی اگر حس میکنی کافی نیستی، عمل کن. عمل، باور را میسازد.
4. بازنویسی داستان درونی
به جای «من نمیتونم»، بگو «من در مسیر یادگیریام».
🎯 جمعبندی
«خودکمبینی یعنی تو هنوز فکر میکنی باید بینقص باشی تا ارزشمند باشی. اما واقعیت اینه که تو همین حالا هم کافی هستی اگر انتخاب کنی که رشد کنی.»
این مقاله توسط محسن سعیدپور نوشته شده و هرگونه کپی برداری از مطالب ممنوع است.